BeArD

บทหนึ่งของ...ความเหงา

เวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า...
ยิ่งห่างไกล...ยิ่งโหยหา สิ่งที่ยากเกินไขว้ขว้า
.....เวลา...เดินอยู่เพียงลำพัง มีผู้คนมากมายที่ผ่านพ้นไป
บางครั้งโทษร้ายว่าเวลาช่างเดินไปอย่างรวดเร็วโดยไร้ความปราณี
เพียงจะขอให้หยุดไว้เพียงสักวินาที...ก็ไม่เคยมีใครขอได้
เพียงอยากจะย้อนให้หวนกลบเพียงแค่ซักอึดใจ...ก็ไม่มีใครเคยขอได้
....คำกล่าวหาเวลาแสนใจดำ....
....เวลา...เดินอยู่เพียงลำพัง มีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามา
บางครั้งโทษร้ายว่าเวลาช่างเดินอย่างเชื่องช้าราวกับจะให้จมอยู่ในความทุกข์ทรมานนี้นานแสนนาน
เพียงจะขอให้เวลาหมุนผ่านไปให้เร็วกว่านี้เพียงสักนิด...ก้อไม่เคยมีใครขอได้
เพียงอยากจะให้เวลาวิ่งเร็วข้ามไปสักวัน...ก็ไม่เคยมีใครขอได้
....คำกล่าวหาแสนใจดำ........

วันนี้...เวลายังคงทำหน้าที่อย่างซื่อสัตว์และภักดี
วันนี้...เวลายังคงเดินต่อไป ไม่เคยเกียจคร้าน

ฉันยังคงเป็นส่วนหนึ่ง...ที่เดินตามเธอต่อไป
ฉันยังคงเดินยอย่างเงียบเหงาเคียงคู่เธอต่อไป

เสียงอึกทึกภายนอกซ้อนแร้นไปด้วยความสุข ความสนุกสนาน ความทุกข์ ความเศร้าหมอง
เสียงอึกทึกภายนอกช่างรัญจวนและยั่วยวนให้ออกไปสัมผัส....
เสียงอึกทึกไม่อาจแทรกซึมสู่เสียงหัวใจอันว่างเปล่า...
เสียงอึกทึกยังคงมีต่อไป...เคียงคู่เวลา และ เสียงเงียบเหงาในส่วนลึกของหัวใจ

เวลาเดินผ่านไป...
ทุกวินาทีที่พ้นผ่าน...แม้จะมีใครมากมายเดินผ่านเข้ามา
...แม้วันเวลาอาจทำให้ลืมเธอได้ชั่วขณะ...
แต่สุดท้าย...เวลายังคงไม่มีวันหยุดหมุน
ยังคงวนกลับสู่ค่ำคืนเช่นเดิม...เปลือกตาเริ่มปิด
...แต่ใจก็ยังคงหมุน...เดินกลับไปสู่จุดเดิม
แล้วเวลาก็ต้องเดินต่อไป...จนรุ่งเช้า
....แล้วทุกอย่างก็จะหมุนเข้าสู่จุดเดิม
................................................................................
ความทุกข์ทรมานของวันนี้...ยังคงเป็นเหมือนเมื่อวาน
ความเหงาของวันนี้.....ยังคงอยู่ที่เดิมเหมือนเมื่อวาน
ความเงียบงันของวันนี้....ยังคงเฉกเช่นเดิมกับเมื่อวาน

เพียงแค่วันนี้...อาจมากกว่า หรือ น้อยกว่า เมื่อวานเท่านั้นเอง
************************************

" สดุดีความเหงา "

ในบางทีโลกนี้ก็มีเหงา
ให้ตัวเราสัมผัสแบบชัดมาก
เป็นความเหงาใหญ่แท้แม้ไม่อยาก
เป็นของฝากจากหัวใจในบางวัน
ใครกันนั่นบันดาลพานให้เหงา
เพราะพระเจ้า กล้วยทอด หรือจอร์จนั่น
พูดกับใครก็ใจลอยพล่อยปากพลัน
ไม่รู้ฉันพูดอะไรไปบ้างแล้ว
หรือส่อแววจิตพิกลไร้คนรัก
ก็ไม่ยักกะใช่ใจไม่แห้ว
แต่วังเวงเคว้งคว้างอย่างกะแมว
เมี้ยวๆแล้วก็ซบหน้าทำท่าซึม
หรืออยากลืมเรื่องเก่าที่ร้าวลึก
อยากผนึกมวลพลังอย่างที่ปลื้ม
ก้าวไปต่อจิ๊กซอว์ฝันที่ฉันลืม
แล้วดูดดื่มลืมทุกข์เคยรุกราน
กิจการหัวใจไม่เรืองรุ่ง
เพราะไม่มุ่งผลกำไรอันไพศาล
เพียงแค่เลี้ยงชีวาพาเบิกบาน
กิจการไม่ขาดทุนก็อุ่นใจ
ไม่รู้ใครใคร่เหงาเหมือนเราบ้าง
ช่วยเอ่ยอ้างบ้างนะจะได้ไหม
ว่าเธอเองก็ถูกเหงาเข้าคุมใจ
ยังไม่หายแม้รักษามานานปี
หวังสักทีสองเหงาของเรานั้น
มาเจอะกันปรับเหงาให้เข้าที่
ดับเบิ้ลเหงาเป็นไงใครรู้ดี
สดุดีความเหงานั้นให้กันฟัง

ถ้าคิดจะรัก

ถ้าจะรัก ต้องยอมโยนเปลือกข้างนอกของเราออกไป ต้องไม่ปลอมตัว ต้องไม่ใส่หน้ากาก จริงๆไม่ต้องสวยงามมาก แต่ต้องมีตัวตนแท้ๆของเราฉายอยู่อย่างจริงใจ ในทางกลับกัน

อย่าคาดหวังที่จะได้เจอคนที่สวยงามเกินจริง เพราะโลกใบนี้ไม่มีให้หาอยู่แล้ว

แม้แต่กระดาษแผ่นเดียวยังมีสองด้าน

แม้แต่มือของเรายังมีหน้าหลัง

แม้แต่หัวใจยังมีสี่ห้อง

แม้แต่ดวงตายังมีสองข้าง

แม้แต่หูของเรายังมีสองข้าง

เมื่อโลกนี้มีสรรพสิ่งมากกว่าหนึ่งด้าน เหมือนจะเตือนเราอยู่ในทีให้มองสรรพสิ่งอย่างชั่งใจ ไตร่ตรอง และมองทุกมุมที่มี

ดังนั้นความรักก็มีหลักคิดหลักเข้าใจเหมือนกัน นานเท่าไร เรื่องของความรักก็เป็นเรื่องซ้ำๆไม่เคยเปลี่ยน ผ่านมากี่ชั่วอายุคนก็ยังมีน้ำตาให้เห็น มีเสียงหัวเราะให้เชยชม มีรักสามเส้า สี่เส้า เป็นเรื่องธรรมดา

เธอต้องถอยหลังออกมา และมองสรรพสิ่งด้วยความเข้าใจ มองไม่ต้องทุกด้านที่มีก็ได้ แต่มองมากกว่าด้านเดียวที่เธออยากจะมองด้วย มองเรื่องที่เธอไม่อยากจะเจอจะพบด้วย

เธอไม่จำเป็นต้องเจอสิ่งดีดีในชีวิตเสมอ แต่ถ้าเธอเข้าใจสิ่งร้ายๆที่ผ่านมาในชีวิตบ้าง มีสติ ก็พอแล้ว

เมื่อคุณยอมรับใครบางคนในตัวตนและสิ่งที่เขาเป็น คุณจะประหลาดใจเมื่อเขาดีกว่าที่คุณคาดหวังไว้มาก ถ้าคุนรักก็ต้องยอมรับทั้งข้อดีและข้อเสียของเขาได้

คุณจะได้รับรู้ว่าคน ๆ หนึ่งมีความหมายกับคุณมากเพียงไร ก็เมื่อคุณตื่นขึ้นและพบว่าคุณได้สูญเสียใครคนนั้น ที่คุณเคยคิดว่าไม่มีความหมายกับคุณเลยไปเสียแล้ว

สำหรับสิ่งที่คุณอาจจะคิดหลบหนี แต่หัวใจคุณเก็บมันไว้ตลอดเวลา การปล่อยมันไปไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จะเหนี่ยวรั้งไว้ก็ยากเย็น ความเข้มแข็งไม่ได้วัดที่ว่าสามารถเหนี่ยวรั้งมันไว้ แต่อยู่ที่สามารถปล่อยมันไปต่างหาก

ผู้ชายพร้อมที่จะเสียสละความรักเพื่อจะได้ปกครองโลก แต่ผู้หญิงพร้อมที่จะตัดใจจากโลกเพื่อที่จะได้อยู่กับคนที่มีค่าพอให้เสียสละ

มันปวดใจเมื่อได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุขอยู่กับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดกว่าที่ได้รู้ว่าเขาไม่มีความสุขเลยเมื่ออยู่กับคุณ

ความรัก ไม่จำเป็นต้องตามหา ถึงเวลามันก็มาเอง ถ้ายิ่งตามก็ยิ่งหาไม่เจอ ถ้าหากคุยกระหายอยากจะเจอคุณก็อาจกลายเป็นคนที่มีคุณค่าลดลง และถ้าหากวันที่ตัวจริงซึ่งเป็นคนที่ใช่ ของคุณปรากฎแล้วคุณอาจเสียเขาไปเพราะเขามองไม่เห็นคุณค่าที่ควรจะมีจากคุณเพราะ คุณให้คุณได้แจกให้คนใครต่อใครหลายคนจนแทบจะไม่มีแล้ว

ฝากสายลม ลอยไป กระซิบรัก
ฝากคำทัก รักมา กับหยาดฝน
ฝากตะวัน ส่องใจ ดวงกมล
ฝากเมฆบน แทนห่วง หวงอาลัย

ฝากดอกไม้ มวลบุปผา พาสดชื่น
ฝากระรื่น รวยริน กลิ่นไม้หอม
ฝากจันทรา งามเด่น เพื่อนพยอม
ฝากดาวล้อม เรียงราย ได้ชิดชม

ฝากหัวใจ นี้มา พร้อมความรัก
ฝากใจภักดิ์ หนักแน่น มาสู่สม
ฝากคำนึง คิดถึง ในอารมณ์
ฝากคารม ฝากรัก จากหัวใจ

หนทางแห่งความรัก

บนฟ้ามีดวงดาวมากมายนั้นก็เพื่อให้คู่รักนอนนับดาวด้วยกันและการที่ลมหนาว พัดผ่านมาเพื่อพิสูจน์ความอบอุ่นในใจของคนทั้งสอง …….. ฉันกำลังเดินทางตามหาสิ่งนั้นสิ่งที่เรียกกันว่า “ความรัก” ฉันตามหามันมานานเหลือเกิน เกือบครึ่งชีวิตแล้วสินะที่หามันแต่ก็ยังคงไม่เจอสักที อยากหาใครสักคนที่เข้าใจความหมายของความรู้สึกเหล่านั้น ดังนั้นฉันจึงเริ่มออกเดินทางบนเส้นทาง แห่งความโหยหาที่มีทั้งความสุข ความเศร้า และความเหงา ทำไมถึงไม่เจอสักทีผ่านมาหลายสิ่งมากมายมีทั้งใช่และไม่ใช่ เมื่อเราใช่แต่อีกฝ่ายกลับว่าไม่ใช่ แต่ใยเวลาเราว่าไม่ใช่ทำไมอีกฝ่ายถึงว่าใช่ สิ่งนี้นี่เองที่ทำให้เราอยากรู้ว่าความรัก คืออะไรกันแน่

บ้างก็ว่าความรักคือการให้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ฉันคิดว่าไม่ใช่เพราะทุกคนเมื่อให้แล้วก็ต้องหวังสิ่งตอบแทน แต่สิ่งตอบแทนของความรักคือความสุขที่ได้ทำเพื่อใครสักคนที่เรารัก บนหนทางนี้ฉันได้เรียนรู้อีกอย่างว่าความรักไม่ใช่การแสดง ความเป็นเจ้าของ เราต้องรักในสิ่งที่เป็นไม่ใช่รักในสิ่งที่อยากให้เป็น ฉันได้พานพบผู้คนมากมายที่หลงทางไปกับสิ่งนี้ การแสดง ความเป็นเจ้าของทำให้เขาต้องแยกจากกัน จงตระหนักไว้ว่าทุกคนมีชีวิตเป็นของตนเองและคงไม่มีใครอยากเอาชีวิตของตนเอง ไปผูกติดกับใคร คนเหล่านั้นต้องการคนเคียงข้างก้าวไปพร้อมกันบนเส้นทางแห่งชีวิตด้วยความเข้าใจมีคนคอยให้กำลังใจเป็น เพื่อนคู่คิดยามไม่มีใคร

หากความเข้าใจกับความรักเดินไปด้วยกันบนหนทางแห่งนี้จะราบรื่นและคงจะไม่มีใครเจ็บเพราะมันอีก วันนี้ฉันได้เดินทางมาถึงจุดจุดหนึ่งบนเส้นทางที่ยาวไกลนี้ ฉันพบแล้วคนที่จะเคียงข้างยามมีดาวเต็มท้องฟ้า อ้อมแขนที่อบอุ่นยาม ลมหนาวพัดผ่าน คนที่ฉันพร้อมจะให้อย่างมีความสุข คนที่เฝ้ารอที่จะก้าวไปหาฝันพร้อมกัน บนหนทางที่เงียบเหงาแห่งนี้ฉันคงจะ ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ฉันหวังว่านี่คงเป็นปลายทางของหนทางแห่งนี้ที่เค้าเรียกกันว่า “หนทางแห่งความรัก”

" ผม สัญญา "

....หยาดเหงื่อไหลรินหยด
อาบราดรดหมดพวงเเก้ม
พร่างพราวราวดาวเเซม
จรัสเเจ่มบันเจิดใจ
....เหนื่อยนักพักสักนิด
ยอดชีวิตเหนื่อยมากไหม
ลำบากปานขาดใจ
กว่าจะได้ซึ่งเงินตรา
....หนักเอาเบาก็สู้
รู้ทั้งรู้เหนื่อยหนักหนา
ชีวิตภายภาคหน้า
เมฆฝนฟ้าตั้งท่าคอย
....คำเดียวไม่มีท้อ
ไม่ร้องขอคิดท้อถอย
เเก้ว เเหวน ทับทิม พลอย
สุดเลื่อนลอยไกลไขว่คว้า
...เพียง"รัก"จึงยอมต่ำ
ขอยอมตามใจปราถนา
มอบชีวิตติดตามมา
ไกลสุดฟ้าเคียงคู่กัน
....ที่รัก ฉันอยู่นี่
ต่อเเต่นี้เราร่วมฝัน
สุขทุกข์ไม่ทิ้งกัน
โอบกอดมั่น..นิรันดร.......

ความคิดถึง

เคยมั๊ย เมื่อคุณคิดถึงใครบางคน คุณรู้สึกทรมาน เพราะคุณคิดไปว่า เขาคนนั้น อาจจะไม่ได้คิดถึงคุณอยู่ ถึงแม้วาการได้คิดถึงใครซักคนนั้น จะเป็นทุกข์บ้าง แต่ก็ชุ่มชื่นหัวใจ ทำให้คุณต้องมานั่งคิดกระวนกระวายว่า คุณมีความหมายสำหรับเขาบ้างหรือเปล่านะ เขาจะแคร์คุณบ้างไหมนะ

คุณจะรีบรับโทรศัพท์ทันที เพราะคิดว่า อาจเป็นเขาคนนั้น คุณมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะคิดว่า เขาอาจจะปรากฎตัวอยู่ที่นั่น คุณนั่งอยู่หน้าทีวี แต่จิตใจกลับคิดถึงเขาคนนั้น จนทำให้พลาดตอนอวสานของละครเรื่องโปรด คุณเอนกายลงบนเตียง ก็พลันคิดถึงช่วงเวลาที่ไปไหนต่อไหนด้วยกัน คุณคิดถึงแต่ว่า เราคงจะได้มานั่งมองดาวด้วยกันอีก คุยกันทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นความฝัน หรืออนาคต คุณออนไลน์อินเตอร์เน็ท เพื่อหวังจะได้พบเขา และก็เริ่มวิตกกังวลว่าเขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า เมื่อเขาไม่ได้ออนไลน์ หรือตอบกลับมา

การได้คิดถึงใครบางคน เป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้คุณเติบโต และได้สัมผัสกับความเปลี่ยวเหงา มันสอนให้คุณเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความอ้างว้าง และทำให้คุณรู้จักอีกความรู้สึกหนึ่ง นั่นคือ ความว่างเปล่า

บางครั้ง มันก็รู้สึกดีนะ ที่ได้คิดถึงใครซักคน เพราะมันทำให้คุณรู้ว่า คุณใส่ใจใครคนนั้น และคุณปล่อยใจที่จะสัมผัสความรู้สึกรักและใส่ใจที่มีเขา

แต่ในขณะเดียวกัน การที่คิดถึงใครคนนั้น โดยที่เราไม่รู้ว่า เขารู้สึกเหมือนเราหรือเปล่า ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกิน และคุณกลับรู้สึกว่า คุณถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง

ดังนั้น หากคุณคิดถึงใคร จงบอกให้เขาได้รับรู้บ้าง และเช่นเดียวกัน ถามเขาซิว่า เขารู้สึกอย่างเดียวกันหรือเปล่า

อย่าปล่อยให้ความรู้สึกคิดถึง เปลี่ยนแปรเป็นความอิจฉา หรือความหวาดระแวง

หากใครคิดถึงคุณ และคุณรับรู้ จงบอกเขาเถิด ว่าคุณรับทราบแล้ว

หากคุณคิดถึงเขาตอบ ก็จงบอกเราเช่นกัน อย่าให้เขา....รอ....เลยนะ

 กลอนบทนี้ให้คุณน่ะครับ..................

กลอนบทนี้สำหรับคนไกลตา
เพราะเขียนขึ้นมาด้วยความคิดถึง
เรียบเรียงภาษาจากห้วงคำนึง
ก็อาจจะไม่หวานซึ้งสักเท่าไร
ทำไมมันเงียบเหงา...จังที่รัก
ไม่เหมือนโลกที่ฉันรู้จัก...ตอนเธอใกล้
อยู่ห่างแบบนี้อะไรที่มี...มันเปลี่ยนไป
ท้องฟ้าที่สดใสไม่มีอะไร...ให้น่ามอง
อยากให้เราเคียงคู่...เหมือนวันนั้น
มีเธอมีฉันหัวใจมัน...ไม่หม่นหมอง
ยามที่อ่อนแอมีเธอดูแล...ประคับประคอง
มีคำว่า " รัก " เป็นโซ่คล้องให้สองใจ...ไม่ทิ้งกัน
คิดถึงจับใจ...จึงได้เขียนมา
ให้กลอนบอกว่านี่คือ...ความเป็นฉัน
ภาษาอาจไม่สวย...แต่เปี่ยมด้วยความผูกพัน
รักเธอนะ...รักทุกวัน....เพราะรักฉันนั้น...
เพื่อเธอคนเดียว